Brief aan Madame Golia - Het gezelschap
Lieve Madame Golia,
Ik heb ze gezien.
Het gezelschap waarover u vertelde kwam toe. Ze hadden aandacht voor hun omgeving. Ze spraken zacht, bijna ademend. Ze bewogen vanuit rust en ze droegen hun zijn met vanzelfsprekende waardigheid.
Het soort gezelschap waarvan u altijd zegt: Je herkent ze niet aan wat ze dragen. Maar aan hoe ze aanwezig zijn.
Het raakte me, omdat ik het heb gemist.
In de wereld hier buiten is stilte zeldzaam geworden. Alles is luid, alles is haast, alles moet gezien worden voor het iets mag zijn. Maar bij hèn, bij het gezelschap, gebeurde het omgekeerde. Er was ruimte en tijd. Er was vormgeving.
Ik hield ze een tijdje in de gaten. Wat waren ze goed gekleed. Ik keek naar de manier waarop een van hen gefascineerd was door een libelle. Een koppel beleefde gewoon de tijd. En hoe ze plaatsnamen. Met zoveel zorg. Het was etiquette. Het was respect. Voor elkaar en het moment. Voor iets dat groter is dan henzelf.
Het gezelschap herinnerde me eraan dat verfijning helemaal niet oppervlakkig is, maar een vorm van zijn. U weet beter dan wie dan ook dat materialisme niet leeg hoeft te zijn. Een goed gemaakt kledingstuk draagt tijd, kunde en geschiedenis in zich mee. En die mensen daar, droegen die geschiedenis.
Het was alsof zij iets bewaken uit overtuiging. Ik denk dat u dat zou begrijpen en dat u er zelfs om zou glimlachen.
En terwijl ik naar hen keek, zag ik ineens iets wat we hier bijna niet meer tegenkomen. Hier vermijd men stilte omdat ze ons niet zichtbaar maakt. Men vermijdt beleefdheid omdat ze iets van ons vraagt. Maar stilte is geen bedreiging en beleefdheid geen last. Beiden zijn net manieren om aanwezig te zijn en zorg te geven.
Madame Golia,
Ze bestaan nog. De mensen die kijken. De mensen die bewogen worden door vorm, aandacht en waardigheid.
En ik heb ze gezien.
