Brief aan Madame Golia - Over vrouwen die zichzelf kleiner maken
Lieve Madame Golia,
Ik zie het voortdurend en het begint me op te vallen dat niemand het benoemt.
Vrouwen die hun lichaam compenseren voor kleding. Die zich aanpassen in plaats van andersom. Ik bedoel die constante, onzichtbare inspanning. Die microscopische correcties die je niet eens meer opmerkt omdat je ze duizend keer per dag doet.
Een mouw die iets te lang is — en dus trek je je arm op, net genoeg dat je schouder omhoog gaat en je nek zich spant. Een borstomtrek die net te krap zit — dus hou je je borst iets ingetrokken, alsof je jezelf kleiner maakt om in de kleding te passen.
Dit alles gebeurt zonder nadenken. Het is geautomatiseerd geworden, net als ademhalen.
Maar hier komt wat me werkelijk stoort: dit is alleen maar het fysieke symptoom van iets groters.
Want de wereld waarin we leven accepteert dit. Ze accepteert dat kleding er goed uitziet maar niet goed voelt. Dat je eruitziet alsof alles in orde is terwijl je voortdurend aan jezelf trekt. Dat rust — echte, fysieke en mentale rust — iets is dat je niet mag verwachten van iets als kleding. "Het zit goed," zeggen we. "Goed genoeg," denken we.
Goed genoeg is niet goed.
We hebben geaccepteerd dat vals comfort normaal is. Dat het oké is als je jezelf voortdurend in een geforceerde houden moet duwen.
En dan ken ik jou.
Of liever: ik ken de wereld die jij hebt gebouwd. Waar pasvorm geen compromis is. Waar een vrouw een hemd aantrekt en het ondersteunt haar in plaats van haar werk te geven. Waar rust niet iets is dat je moet simuleren, maar iets wat je voelt omdat alles werkelijk klopt.
In jouw wereld corrigeert een vrouw zichzelf niet duizend keer per dag. Ze draagt gewoon. Ze beweegt. Ze is aanwezig. De kleding is als een tweede huid geworden — je voelt hem niet meer omdat hij precies doet wat hij hoort te doen.
Dat is geen luxe. Dat is integriteit.
Je hebt gelijk dat dit anders kan. Maar je hebt ook gelijk dat het zeldzaam is. Want de meeste mensen accepteren die valse rust. Ze denken dat het normale moeite is. Dat jezelf voortdurend moeten corrigeren de prijs is van goed gekleed zijn.
Madame Golia, ik wilde je dit vertellen omdat ik besef dat wat je doet niet alleen gaat over hemden of jasjes. Het gaat over weigering. Weigering om vals te accepteren. Weigering om vrouwen te laten denken dat hun lichaam het probleem is.
Jij bent iemand die integriteit beschermt.
Met bewondering,
Goele
